Artykuł - Niektóre cytaty z Talmudu

Co to jest Talmud?

Odpowiada nam Samson Hirsch z Frankfurtu nad Menem: "Talmud jest jedynym źródłem, z którego żydostwo wypływa, jest gruntem, na którym żydostwo istnieje i jest duszą żyjącą, która żydostwo kształtuje i utrzymuje".

Niektóre cytaty z Talmudu:

Moed Kattan 17a

,,Jeśli żyd chce zgrzeszyć to musi iść do miasta gdzie go nie znają i może tam grzeszyć",

Baba Mezia 114a-114b.

,,Tylko żydzi są ludźmi"

Sanhedrin 58b:

,,Żydzi są świętym narodem. Jeśli goj uderzy żyda to goj musi być zabity.

Uderzenie żyda to tak jak uderzenie boga".

Sanhedrin 57a:

,,Żyd nie musi płacić wynagrodzenia za prace wykonana przez goji".

Baba Mezia 24a

,,Żyd może okraść goja. Jeśli żyd znajdzie rzecz zgubiona przez goja, to nie musi mu jej

zwracać".

Sanhedrin 57a:

,,Żyd może obrabować i zamordować goja. Za zamordowanie goja nie może być kary śmierci".

Baba Kamma 37b:

,,Goje nie maja praw i bóg dopomoże przekazać ich pieniądze do Izraela".

Baba Kamma 113a:

,,Żyd może kłamać , żeby mógł gojowi sprzedać podróbkę lub uszkodzony produkt".

Yebamoth 98a:

,,Wszystkie dzieci goji są zwierzętami".

Abodah Zarah 36b:

,,Dziewczynki goji od urodzenia są szmatami".

Gittin 69a

,,Żyd żeby zagoić swoje rany na ciele musi wziąć kurz z cienia kolo kibla , zmieszać z miodem

i zjeść".

Shabbath 41a.

,,Ustala w jaki sposób sikać , żeby to był święty sposób".

Yebamoth 63a.

,,Adam w raju miał seks ze wszystkimi zwierzętami".

Sanhedrin 55b

,,Żyd może poślubić dziewczynkę , która ma trzy lata i jeden dzień".

Sanhedrin 54b

,,Żyd i żydówka może mieć sex z dzieckiem ( niezależnie od płci ) gdy te dziecko ma więcej

niż 9 lat. Dziecko powyżej 9 lat jest dorosłym człowiekiem i może mieć seks".

Kethuboth 11b

,,Żyd może mieć sex z małą dziewczynką to nic bo cnota jej odrośnie".

Gittin 70a

,,Żyd nie powinien mieć seksu po wyjściu z toalety dopóki nie odczeka czasu wymaganego na przejście 600 metrów. Jak nie to jego dzieci będą cierpieć na epilepsję".

Menahoth 43b-44a

,,Każdy żyd codziennie musi się modlić : dzięki ci boże, ze nie zrobiłeś mnie gojem , kobietą

albo niewolnikiem".

Shabbath 86a-86b

,,Żyd nie może mieć seksu w dzień , chyba ze w zacienionym miejscu".

Soferim 15, Rule 10.

,,Najlepsi z goji powinni być zamordowani".

Sotah 26b

,,Można mieć seks z psem i prostytutka".

Yebamoth 55b,

,,Seks ze zmarła kobieta jest dozwolony, ponieważ nie można jej zapłodnić".

Sanhedrin 77a-77b

,,Kiedy można legalnie zamordować swego sąsiada (goja ):

Kiedy się go zwiąże i zagłodzi na śmierć,

Kiedy się go zwiąże i on umrze od słońca, lub zimna,

Kiedy się go zwiąże i lew go zje.

Kiedy się go zwiąże i komary go zabija.

Kiedy go wrzucisz do studni i on tam umrze.

Kiedy go zranisz strzałą i od tej rany on umrze.

Kiedy się go podtopi i zostawi daleko od brzegu, żeby się sam utopił.

Można goja zamordować jeśli mordu dokonuje więcej niż dziewięciu żydów".

Sanhedrin 77b-78a,

,,Można zamordować inna osobę jeśli jest ona nieuleczalnie chora".

Sanhedrin 55b-56a

,,Można wyzywać rodziców pod warunkiem , ze nie użyje się słowa bóg. ( yahwe )

Można uderzyć rodziców ale nie tak żeby ich zranić".

Yebamoth 63a

,,Nie ma bardziej poniżającego zawodu jak zawód rolnika".

Nedarim 20b

,,Mąż podczas seksu może robić wszystko co mu pasuje. Sodomia jest dozwolona.

Sodomia z chłopcem , który ma mniej niż 9 lat jest dozwolona. Dozwolona jest tez sodomia z

dziewczynka, która ma mniej niż trzy lata".

Abodah Zara 11b-12a

,,Zawsze zarabiaj pieniądze kosztem goji".

Baba Bathra, 54b,:

,,Goj nie ma prawa własności"

Sanhedrin 58b

,,Goj nie ma prawa do dnia odpoczynku".

Baba Kamma, 113b 
,,W czasie procesu sadowego wolno oszukiwać żeby żyd zawsze wygrał".

Shabbath 41a. 
,,Ustala w jaki sposób sikać , żeby to był święty sposób".

To są tylko fragmenty tych chorych bredni. Jak widzicie żyd zachęca i daje przyzwolenie do pedofilii, nekrofilii, sodomii, daje przyzwolenie do morderstwa, ośmiesza ciężko pracujących ludzi. Co tutaj komentować? Ludzie czytajcie i wyciągajcie wnioski.

Fantone: "Kiedy żyd panuje, jest zawsze okrutny. Jako wielkorządca - jest despotą, jako kapłan - tyranem. Kazanie żyda jest przepełnione przekleństwami. Jako wojownik, jest podły i bez litości".

______________________________________________

Źródło:

Artykuł udostępniony przez Czarny Żmij

http://svveve-czarny-zmij.blogspot.com

Artykuł - Mit Holocaustu

Mit holocaustu. Zagadnienie komór gazowych

Odrzuć żydowski bełkot.

Przez ponad pół wieku wychowywani byliśmy w poczuciu winy za milczące przyzwolenie na masową likwidację Żydów w Europie w czasie II wojny Światowej. Nauczono nas wierzyć w holocaust dzieci Izraela, niczym w Pismo Święte. Bo czy mógł ktoś przypuszczać,że wydarzenie obecne na stronach wszystkich podręczników historii jest tylko mitem? Ale znaleźli się ludzie, którzy potrafili otrząsnąć się i z naukową precyzją odrzucić mit holocaustu. Czy są oni w błędzie?

Każdy, rzecz jasna, może zakwestionować wszystko. Ale wykazać absurdalność czyichś poglądów na nic tak dawne przecież historyczne wydarzenia nie powinno być trudne. Skoro holocaust miał miejsce, skoro Żydzi ginęli masowo w komorach gazowych, najprościej byłoby przedstawić na to jakieś dowody. Ale tych, jak się okazało, po prostu nie nut. Kłamstwo, bowiem, choćby i miliony razy powtarzane, nie jest w stanie zastąpić najdrobniejszego choćby faktu. Zamiast dyskusji, obrzucono, więc niepokornych historyków, nazywanych „rewizjonistami”, tonami epitetów – lecz ani jedna rzeczowa polemika nie została podjęta.

Sięgnięto też i po inne środki, by zamknąć im usta: w wielu tzw. krajach demokratycznych wprowadzono ustawowy zakaz prowadzenia badań naukowych nad holocaustem, a jego złamanie zagrożone zostało sankcjami karnymi (np. we Francji). Również w naszym kraju podjęto działania mające na celu „zjednoczenie im się z Europą” i n; tej sprawie. Już to zresztą przerabialiśmy: jeszcze kilka lat temu do komunistycznych więzień trafiali historycy za głoszenie innej prawdy historycznej – tej o mordzie katyńskim.

Ale czy represje są w stanie cokolwiek powstrzymać? Można oczywiście zakazać głoszenia prawdy, ale zmienić jej nikt nie jest w stanie…

MIT HOLOCAUSTU

Zagadnienie komór gazowych

Nikt, nawet tak odosobnione jednostki, które z nostalgią spoglądają na Trzecią Rzeszę, nie neguje istnienia obozów koncentracyjnych w okresie hitlerowskim. Wszyscy przyznają, że część obozów była wyposażona w krematoria. Zamiast grzebać zwłoki, palono je. Powtarzające się epidemie sprawiły, że kremacja stałą się koniecznością, szczególnie jeśli chodzi o zmarłych na tyfus. Zagadnieniem, które jest powszechnie dyskutowane przez licznych autorów francuskich, brytyjskich, amerykańskich i niemieckich, jest natomiast istnienie „obozów zagłady” w Niemczech Hitlera. Określenie „obozy zagłady” stosowane jest dla wyodrębnienia tych obozów, które były rzekomo wyposażone w „komory gazowe”. Owe „komory gazowe” różniły się od komór stosowanych w amerykańskich więzieniach, ponieważ służyły do zabijania masowego. Ofiarami miały zaś być dzieci, kobiety i mężczyźni -zabijani z powodu swej rasy lub religii. Zostało to zdefiniowane jako „ludobójstwo”.

Podstawowym środkiem, za pomocą, którego dokonywano owego „ludobójstwa” były rzeźnie dla ludzi zwane „komorami gazowymi”. Gazem używanym w tym celu miał być Cyklon B (pestycyd oparty na kwasie pruskim i kwasie cyjanowodorowym). Autorzy, którzy zaprzeczają owemu domniemanemu „ludobójstwu” i istnieniu „komór gazowych” nazywani są REWIZJONISTAMI.

To, co utrzymują owi autorzy przedstawia się mniej więcej tak: wystarczy do obydwu tych problemów („ludobójstwa” i „komór gazowych”) zastosować zwykłe metody krytyki historycznej, aby stwierdzić, że mamy do czynienia z dwoma mitami, nierozdzielnie ze sobą związanymi. Zbrodnicze zamiary przypisywane Hitlerowi nie zostały nigdy udowodnione. Nikt nigdy nie widział

„narzędzia zbrodni”. Mamy do czynienia wyłącznie z kampanią nienawiści, z niezwykle sugestywną wojną propagandową. Historia pełna jest oszustw tego typu, poczynając od „bajek” religijnych dotyczących magii i czarów. Tym, co odróżnia nasze czasy od poprzednich epok jest przerażająca potęga mediów i propagandy, która aż do mdłości powiela coś, co można by nazwać „kłamstwem XX stulecia”. Ktoś, kto po 30 latach poszukiwań powziął myśl, aby zdemaskować to kłamstwo, musi być ostrożny.

W zależności od sytuacji przejdzie przez więzienia, grzywny, napaści i zniewagi. Zostanie określony jako „nazista”. Jego tezy zostaną zignorowane albo zniekształcone. Żaden kraj nie będzie tak bezlitośnie wrogi wobec niego, jak Niemcy. Dzisiaj, w każdym razie został rozbity mur milczenia wokół tych, którzy w sposób naukowy i odpowiedzialny, odważyli się pisać, że „komory gazowe” Hitlera (także te w Oświęcimiu i Majdanku) są wyłącznie historycznym oszustwem. Jest to olbrzymi krok naprzód. Ale ileż to oszczerstw i zniewag zamieścił historyk „eksterminacjonalista” – George Wellers – kiedy, ponad dziesięć lat po śmierci Paula Rassiniera, zdecydował się polemizować z drobną częścią przedstawionych przez niego faktów. Paul Rassinier – były więzień obozu koncentracyjnego – miał odwagę jako pierwszy ujawnić w swych książkach oszustwo „komór gazowych “.

Najlepszym sposobem, aby historyk mógł dowiedzieć się o prawdziwych twierdzeniach „uczniów” Paula Rassiniera jest sięgnięcie do pracy Amerykanina A.R. Butza „Kłamstwo XX wieku” („The Hoax of the XXth Century”). Ze swej strony pozwalam sobie jedynie poczynić kilka uwag dla historyków poważnie zainteresowanych badaniami.

Pragnąłbym zwrócić uwagę na pewien paradoks. Aczkolwiek „komory gazowe” są, według historyków oficjalnych, punktem absolutnie centralnym w nazistowskim systemie obozów koncentracyjnych, a ponadto dowodem zbrodniczego, wręcz szatańskiego charakteru niemieckich obozów, pozostaje zupełnie zdumiewające, że w olbrzymiej bibliografii dzieł poświęconych obozom koncentracyjnym nie znajdziemy ani jednej książki, ani jednej broszurki, ani jednego artykułu poświęconego „komorom gazowym”.

Nie wolno dać się zwieść tytułom, które wydają się być bardzo obiecujące; należy sprawdzić, co zawierają owe prace. Publikacje na temat obozów koncentracyjnych, uznawane za „oficjalne pisma historyczne”, powstają na zlecenie instytutów lub fundacji, które są częściowo lub całkowicie finansowane z funduszów publicznych, jak na przykład Comite de Histoire de la Deuxieme Guerre. Mondiale i Centre de Documentation Juive Conteinporaire we Francji, lub Institut fur Zeitgeschichte w Monachium w Niemczech.

W dziele Olgi Wormster Mugot na temat nazistowskiego systemu obozów koncentracyjnych musimy czekać aż do strony 541, aby natknąć się na fragment poświęcony „komorom gazowym”. I tutaj czekają czytelnika trzy kolejne niespodzianki:

1. Rozdział poświęcony tej kwestii liczy jedynie 3 strony.

2. Tytuł tego rozdziału brzmi: „Problem komór gazowych”.

3. Tytułowy problem zawiera się w dociekaniach, czy istniały naprawdę

„komory gazowe” w Ravensbruck (Niemcy) i Mauthausen (Austria).

Autorka dochodzi do konkluzji, że nie istniały, jednak nie bada „problemu komór gazowych” w Oświęcimiu czy jakimkolwiek innym obozie, prawdopodobnie, dlatego, że w jej umyśle nie przedstawia to żadnego „problemu”. W tym miejscu czytelnik pewnie zechciałby się dowiedzieć, dlaczego analiza, która doprowadziła do konkluzji, że „komory gazowe” nie istniały w pewnych obozach, nie został zastosowana w przypadku obozów, takich jak Auschwitz? Dlaczego z jednej strony duch krytyczny rozwija się skrzydła, a z drugiej popada w stan letargu? W końcu mówiąc o Ravensbruck mamy do dyspozycji wiele „oczywistych dowodów” i „niepodważalnych relacji naocznych świadków”, poczynając od świadków najbardziej znanych, jak:

Marie Claude Vaillant-Counturier lub Germaine Tillion. Wiele razy po zakończeniu wojny, stojąc przed obliczem francuskich i brytyjskich trybunałów, oficerowie niemieccy z Ravensbruck (Suhren, Schwarzhuber, Treite) przyznawali, że w obozie tym istniały „komory gazowe”. Opisywali także mgliście ich działanie. W następstwie tego, albo zostali powieszeni z oskarżenia o rzekome „masowe mordowanie ludzi w komorach gazowych”, albo popełnili samobójstwo. Podobne „wyznania” zostawili przed śmiercią Ziereis z Mauthausen (Austria) oraz Kramer z obozu w Stuthof-Natzweiler

(Alzacja).

Dzisiaj możemy oglądać rzekome „komory gazowe” w Stuthof-Natzweiler i porównać je z niewiarygodnymi wyznaniami Kramera. Owe „komory gazowe”, prezentowane jako „monument, historyczny”, nie są niczym innym, jak tylko całkowitym oszustwem. Najmniejsza doza krytycyzmu wystarczy, aby przekonać się, że gazowanie w tym malutkim pomieszczeniu, które nie zapewnia nawet minimum ochrony przed wydostawaniem się gazu, zakończyłoby się katastrofalnie nie tylko dla ofiary i kata, ale także dla ludzi, którzy mogliby znajdować się w pobliżu. Dla uwiarygodnienia tej „komory gazowej” (która, jak zapewniano, znajduje się w „stanie oryginalnym”), wykonano – poprzez rozbicie czterech cegieł – dziurę w cienkim murze. Przez tę dziurę Josef Kramer miał rzekomo wrzucać tajemnicze sole, co, do których nie umiał podać żadnych bliższych szczegółów, poza tym, że zmieszane z wodą były w stanie zabijać w ciągu jednej minuty! Jak mogły sole zmieszane z wodą wytwarzać gaz?

W jaki sposób Kramer uniknął zatrucia przez wydostający się otworem gaz? Jak mógł widzieć swoje ofiary poprzez otwór, skoro daje on możliwość oglądania jedynie górnej połowy pomieszczenia? W jaki sposób wietrzono pomieszczenia zanim otworzono jedyne drzwi wykonane ze zwykłego drewna? Być może należałoby o to zapytać w przedsiębiorstwie inżynieryjnym w St. Michel sur Meurthe, które po wojnie zajmowało się przebudową lokalu, prezentowanego dzisiaj zwiedzającym w swoim „oryginalnym stanie”.

Również w wiele lat po zakończeniu wojny prałaci, profesorowie uniwersytetów oraz zwykli obywatele opisywali, jako „naoczni świadkowie” – „komory gazowe” w Buchenwaldzie i Dachau. Jeśli chodzi o Buchenwald, to „komora gazowa” stopniowo znikała z opisów i relacji ludzi, którzy wcześniej utrzymywali, że istniała na terenie obozu.

Dachau

Odmienna sytuacja występuje w odniesieniu do Dachau. Najpierw zostało jasno stwierdzone (na przykład przez Jego Eminencję Biskupa Piquet), że „komora gazowa” była używana wyłącznie do gazowania polskich księży.

Jednakże ostatecznie zaakceptowano -jako wersję oficjalną – stwierdzenie, że: „Komora gazowa, w Dachau, której budowę rozpoczęto w 1943 roku, nie była jeszcze całkowicie ukończona w 1945 roku, kiedy to obóz został wyzwolony, i z tego powodu nikt, nie mógł być w niej zagazowany”.

Malutkie pomieszczenie, które było prezentowane zwiedzającym, jako „komora gazowa”, musiało być w rzeczywistości czymś zupełnie innym.

Teraz, gdy dysponujemy wszystkimi planami konstrukcyjnymi krematorium wraz z przyległościami, możemy to stwierdzić z całą stanowczością. Nie wiadomo na podstawie, jakich przesłanek technicznych utrzymuje się, że ta konstrukcja jest „nieukończoną komorą gazową”.

Broszat

Żaden z oficjalnych instytutów historycznych nie włożył tyle wysiłku, aby uczynić mit „komór gazowych” wiarygodnym, co Institut fur Zeitgeschichte (Instytut Historii Współczesnej) z Monachium. Od 1972 roku dyrektorem Instytutu jest Martin Broszat. Doktor Broszat, członek Instytutu od 1955 roku, stał się sławny dzięki opublikowaniu w roku 1958 t.zw. „Wyznań Rudolfa Hoessa”. Hoess, były komendant obozu w Oświęcimiu, napisał rzekomo te „wyznania ” w komunistycznym więzieniu, zanim został powieszony.

19 sierpnia 1960 roku, Broszat poinformował swoich zdumionych rodaków, że na terytorium starej Rzeszy (w granicach z 1937 roku) nie było nigdy „komór gazowych”. Znajdowały się jedynie w ograniczonej liczbie wybranych obozów zlokalizowanych zwłaszcza na terytorium okupowanej Polski (największym z nich był Auschwitz-Birkenau). Te zadziwiające informacje zostały przekazane w zwykłym liście do redakcji, opublikowanym w tygodniku „Die Zeit” (z 19. VIII. 1960 r., s. 16). Tytuł publikacji był bardzo pokrętny i wprowadzał w błąd czytelnika: „Keine Vergasung in Dachau” („Nie było gazowania w Dachau”). W istocie winien on brzmieć: „Keine Vergasung in Altreich” („Nie było gazowania na terytorium Starej Rzeszy”). Aby nie dopuścić do wysuwania podobnych wątpliwości w stosunku do innych obozów, doktor Broszat nie dołączył do swej informacji żadnych dowodów. Do dziś dnia, kilkanaście lat po jego publikacji, ani on, ani którykolwiek z jego kolegów-historyków, nie przedstawił najmniejszych nawet dowodów naukowych na poparcie tego twierdzenia.

Szczególnie ważne byłoby uzyskanie odpowiedzi na następujące pytania:

1. Skąd doktor Broszat wie, że „komory gazowe” na terytorium starej Rzeszy

są oszustwem?

2. Skąd doktor Broszat wie, że „komory gazowe” na terytorium Polski są

autentyczne?

3. Dlaczego „dowody” i „relacje naocznych świadków” dotyczące obozów koncentracyjnych na Zachodzie nagle nie przedstawiają już żadnej wartości, podczas gdy „dowody” i „relacje naocznych świadków ” dotyczące obozów w Polsce – pozostają nadal prawdziwe?

Żaden ze znanych historyków nie postawił tego rodzaju pytań, tak, jakbyśmy mieli do czynienia z jakąś zmową milczenia. Jak często w historii dziejopisarstwa przyjmuje się twierdzenia oparte na świadectwie jednego historyka? Słynny Szymon Wiesenthal w liście do redakcji „Books and Bookmen” (kwiecień 1975, str. 5) również stwierdził, że „nie było obozów zagłady na ziemi niemieckiej”, ale – podobnie jak Broszat – nie poparł swego twierdzenia żadną dokumentacją naukową…

Obozy w Polsce

Rozpatrzmy teraz problem „komór gazowych” w Polsce. Jako zasadniczy dowód, że naprawdę istniały „komory gazowe ” w Bełżcu i Treblince, uznaje się stwierdzenia Kurta Gerstaeina. Zapiski tego byłego SS-mana, który według oficjalnej wersji popełnił samobójstwo w więzieniu Cherche-Midi w Paryżu, są pełne takich absurdów, że już od dłuższego czasu straciły wiarygodność w oczach historyków. Ponadto, dokumentacja ta nie była nigdy publicznie udostępniona, nawet w dokumentach Trybunału Norymberskiego.

Dostępna była natomiast w formie bezużytecznej dla naukowego badania (ze skrótami, zmianami, zafałszowaniami…). Dokument oryginalny, tak samo jak jego absurdalne dodatki, nigdy nie był dostępny. Jeżeli chodzi o Majdanek, to konieczna jest wizyta na miejscu. Jest wysoce prawdopodobne, że przyniosłaby ona jeszcze bardziej rewelacyjne rezultaty, niż oględziny Stuthof-Natzweiler, o czym pisaliśmy w innym miejscu. W odniesieniu do Auschwitz-Birkenau zasadniczym dowodem są „Pamiętniki” Rudolfa Hoessa, które zostały spreparowane w polskim więzieniu. Na miejscu można obejrzeć jedynie „zrekonstruowaną komorę gazową ” w Auschwitz oraz ruiny innej „komory” w Auschwitz II – Birkenau. Egzekucja przy pomocy gazu wymaga specjalnych warunków technicznych; nie można jej porównywać z samobójstwem czy przypadkowym zatruciem. Kat i jego pomocnicy nie mogą być wystawieni na żadne niebezpieczeństwo.

Amerykanie w swoich komorach gazowych stosują gaz cyjanowodorowy zgodnie z drobiazgowo opracowanymi przepisami bezpieczeństwa. Komory amerykańskie mają postać małych, hermetycznie zamkniętych pomieszczeń. Po zakończeniu egzekucji gaz zostaje usunięty, a pomieszczenie poddane neutralizacji. Z tego względu należy zadać pytanie: jak można było w „komorach gazowych” w Auschwitz-Birkenau, do pomieszczenia o pow. 210 m2, wtłoczyć 2000 osób, wrzucić tam pojemniki z pestycydem Cyklon B, a następnie wpuścić do tego pomieszczenia ekipy dla usunięcia nasyconych cyjankiem zwłok bezpośrednio po egzekucji?

Dwa dokumenty z niemieckich archiwów przemysłowych, dołączone przez Amerykanów do akt procesu norymberskiego stwierdzają wyraźnie, iż Cyklon B wykazuje silną tendencję do łączenia się z powierzchniami przedmiotów i nie może być usunięty – nawet przy pomocy bardzo silnych wentylatorów.

Jedynym skutecznym sposobem na jego pozbycie się jest wietrzenie naturalne przez 24 godziny. Inne dokumenty można znaleźć już na miejscu -w archiwach Muzeum Oświęcimskiego. Dokumenty te, nigdzie indziej nie odnotowywane, świadczą, iż wspomniane pomieszczenie o pow. 210 m2, znajdujące się dzisiaj w ruinie, było jedynie zwykłą przechowalnią zwłok, usytuowaną pod powierzchnią ziemi dla lepszej ochrony przed ciepłem.

Pomieszczenie to posiada zaledwie tylko jedne drzwi, służące jako wejście i wyjście zarazem, nie spełniające nawet minimalnych wymogów, co do hermetyczności zamknięcia.

Jeżeli chodzi o krematoria oraz o wszystkie inne budynki i pomieszczenia obozowe, istnieje obfita dokumentacja techniczna, plany i faktury, dotyczące nawet najdrobniejszych szczegółów. Natomiast nie ma tam żadnej wzmianki o „komorach gazowych “, żadnego kontraktu na ich budowę, żadnego projektu, żadnego zapotrzebowania na materiały, żadnego planu, żadnej faktury, żadnego zdjęcia. W setkach procesów dotyczących zbrodni wojennych również nie przedstawiono nigdy niczego podobnego, jako dowodu na poparcie oskarżenia.

Christophersen

„Byłem w Auschwitz i mogę zapewnić, że nie było tam żadnych komór gazowych “. Bardzo rzadko można było usłyszeć świadków obrony w procesach „zbrodniarzy wojennych”, którzy mieliby odwagę wypowiedzieć takie stwierdzenie. Świadek taki stawał się bowiem od razu obiektem prześladowań. Na przykład, gdyby ktokolwiek w Niemczech zechciał dzisiaj świadczyć w obronie Thiesa Christophersena (autora książki „Oświęcimskie Brednie”) ryzykuje, że zostanie skazany za „znieważanie pamięci ofiar”.

Wkrótce po zakończeniu wojny Niemcy, Międzynarodowy Czerwony Krzyż oraz Watykan (który zawsze miał szerokie informacje o wszystkich wydarzeniach rozgrywających się w Polsce) oświadczyły zakłopotanym tonem: „komory gazowe… nie wiemy nic na ten temat” – i dodawały na

koniec: „czyż można coś wiedzieć na temat faktów, które nigdy nie zostały zweryfikowane?”.

Nie została znaleziona ani jedna „komora gazowa” w żadnym z niemieckich obozów koncentracyjnych – taka jest prawda!

Informacja o tym, że komory gazowe nie istniały, powinna zostać przyjęta z ulgą – niestety, stało się inaczej. Z przyczyn politycznych informacja ta została zatajona. Dzisiaj, mówienie o tym, że „komory gazowe” są historycznym fałszerstwem, nie oznacza wcale ataku na tych, którzy przeżyli obozy koncentracyjne.

Mówienie prawdy jest bowiem powinnością każdego człowieka.

Mark Weber

Nie ma chyba nikogo, kto by nie słyszał, że Niemcy zamordowali 6 milionów Żydów w Europie podczas II wojny światowej. Amerykańska telewizja, kina, gazety i czasopisma nie stronią od tego tematu. W Waszyngtonie istnieje oficjalne olbrzymie Muzeum Holocaustu. Uczeni kwestionują historię holocaustu. Podczas minionej dekady coraz więcej historyków „rewizjonistycznych”, włączając w to tak poważnych uczonych, jak dr Artur Butz (Northwestern University), prof. Robert Faurisson (Uniwersytet w Lyonie) oraz najpoczytniejszy brytyjski historyk David Irving, rzuca energiczne wyzwanie wobec powszechnie akceptowanej historii eksterminacji.

Nie dyskutują oni nad faktem deportowania bardzo wielu Żydów do obozów koncentracyjnych i gett, czy też tego, że wielu z nich zmarło lub też zostało zamordowanych podczas II wojny światowej. Rewizjonistyczni uczeni ujawnili jednakże poważne dowody ukazujące, że nie było niemieckiego programu eksterminacji europejskich Żydów i że szacunki 6 milionów ofiar żydowskich w czasie wojny są nieodpowiedzialnie wyolbrzymione.

Wiele twierdzeń holocaustu zostało zarzuconych

Rewizjoniści wskazują, że historia holocaustu zmieniła się całkiem na przestrzeni lat. Wiele twierdzeń „eksterminacyjnych”, do tej pory powszechnie akceptowanych, zostało całkowicie obalonych w ostatnich latach. W pewnym okresie domniemywano, że Niemcy gazowali Żydów w Dachau, Buchenwaldzie i w innych obozach koncentracyjnych w Niemczech. Ta część historii była przedstawiana w sposób niemożliwy do obrony. Tak, więc została zarzucona ponad 20 lat temu. Obecnie żaden poważny historyk nie podtrzymuje rzekomo udowodnionych opowieści o obozach zagłady na terytorium starej Rzeszy Niemieckiej. Nawet sławny „łowca nazistów” Szymon Wiesenthal przyznał w 1975 roku, że: „Na ziemi niemieckiej nie było obozów zagłady”.

Prominentni historycy holocaustu twierdzą obecnie, że masy żydowskie zostały zagazowane tylko w 6 obozach na terenie Polski: Oświęcim, Majdanek, Sobibór, Treblinka, Chełmno i Bełżec. Jednakże „dowody” przedstawione na gazowanie w tych sześciu obozach nie różnią się jakościowo od tych, które zostały przedstawione na domniemane gazowanie na terenie Niemiec właściwych. Na wielkim procesie norymberskim (1945-1946) i w dekadach następujących od końca II wojny światowej, Oświęcim (szczególnie Oświęcim-Brzezinka) i Majdanek (Lublin), były powszechnie uważane za prawdziwie ważne „obozy śmierci”. Dla przykładu: alianci domniemywali w Norymberdze, że Niemcy zabili 4 mln w Oświęcimiu i jeszcze 1,5 mln na Majdanku. Dziś, żaden poważny historyk nie akceptuje tych fantastycznych liczb.

W dodatku, w ostatnich latach, zostało zaprezentowanych coraz więcej zastanawiających dowodów, których nie da się pogodzić z przypuszczeniami o masowej eksterminacji w tych obozach. Na przykład szczegółowe zdjęcia lotniczego rozpoznania wykonane w Oświęcimiu-Brzezince w ciągu kilku przypadkowo wybranych dni w 1944 roku (podczas przypuszczalnego punktu kulminacyjnego eksterminacji w tym miejscu), zostały opublikowane przez CIA w 1979 r. Nie widnieją na nich ślady stosów ciał, dymiące kominy ani masy Żydów oczekujące na śmierć – czyli wszystko to, co pozwalałoby domniemywać, a byłoby to łatwo dostrzeżone, że Oświęcim był naprawdę centrum eksterminacji.

Teraz wiemy również, że powojenna „spowiedź” komendanta Oświęcimia, Rudolfa Hoessa, która jest decydującą częścią historii holocaustu, była uzyskana w wyniku tortur.

Inne absurdalne twierdzenia holocaustu

W pewnym okresie poważnie upierano się, że Niemcy zabijali Żydów przy pomocy elektryczności i pary, i że produkowali mydło z ciał Żydów. Dwa przykłady: w Norymberdze Stany Zjednoczone oskarżały Niemców o to, że mordowali Żydów w Treblince nie w komorach gazowych, jak się teraz

twierdzi, lecz przez parzenie ciał ze skutkiem śmiertelnym w „komorach parowych”.3 Te dziwaczne opowieści zostały także definitywnie odrzucone w ostatnich latach.

Ofiary chorób

Historia morderczego Holocaustu jest wiarygodna jedynie powierzchownie.

Każdy widział straszliwe zdjęcia martwych lub umierających więźniów zrobione w Bergen-Belsen, Nordhausen czy innych obozach koncentracyjnych podczas ich wyzwalania przez siły brytyjskie lub amerykańskie w ostatnich tygodniach wojny w Europie. Ludzie ci byli nieszczęsnymi ofiarami, ale nie programu eksterminacji, lecz chorób i niedożywienia przyniesionych przez kompletne załamanie Niemiec w ostatnich miesiącach wojny. W rzeczywistości, gdyby istniał program eksterminacji, to żydzi uwolnienie przez siły alianckie w końcu wojny, byliby dużo wcześniej zamordowani. W obliczu posuwających się sił sowieckich, wielu żydów zostało ewakuowanych w okresie ostatnich miesięcy wojny z obozów i gett na Wschodzie do pozostałych obozów w zachodnich Niemczech. Obozy te szybko stały się przeludnione, co bardzo przeszkadzało w zapobieżeniu rozprzestrzeniania się epidemii.

Zdobyczne dokumenty niemieckie

Pod koniec II wojny światowej alianci skonfiskowali ogromną liczbę niemieckich dokumentów o traktowaniu Żydów przez Niemców w czasie wojny, o polityce niemieckiej wobec nich. Na nie czasami powoływano się w kontekście „ostatecznego rozwiązania”. Ale żaden dokument, jaki kiedykolwiek znaleziono, nie nawiązywał do programu eksterminacji. Wręcz przeciwnie: dokumenty jasno ukazywały, że niemiecka polityka „ostatecznego rozwiązania” polegała na emigracji i deportacji, a nie eksterminacji.

Spójrzmy, dla przykładu, na poufne memorandum niemieckiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych z 21.08.1942 r.4 „Obecna wojna daje Niemcom okazję i obowiązek także rozwiązania żydowskiego problemu w Europie”- stwierdza memorandum. Polityka „promowania ewakuacji Żydów [z Europy] przy najściślejszej współpracy i za pośrednictwem Reichsfuhrera SS [Himmler] ciągle obowiązuje”. Memorandum stwierdziło: „liczba Żydów deportowanych tym sposobem na Wschód nie wystarczyła do pokrycia potrzeb”.

Dokument cytuje niemieckiego ministra Spraw Zagranicznych von Ribbentropa, mówiącego, że „pod koniec wojny wszyscy Żydzi byliby zmuszenie do opuszczenia Europy. Taka była niezmienna decyzja Fuhrera [Hitlera] i tylko takie pokierowanie tym problemem, jako jedyne globalne i wyczerpujące rozwiązanie, mogłoby być zastosowane i indywidualne zabiegi zbytnio by nie pomogły”.

W konkluzji memorandum zawarte jest stwierdzenie, że „ wysiedlenia [Żydów na Wschód] są dalszym krokiem do totalnego rozwiązania… Deportacja do Generalnej Guberni [Polska] jest środkiem tymczasowym. Żydzi będą przesuwani na dalsze zajmowane terytoria wschodnie [Sowiety] tak szybko, jak tylko techniczne środki na to będą dane”. Ten niedwuznaczny dokument i jemu podobne rutynowo są ukrywane i ignorowane przez tych, którzy podtrzymują historię o morderczym holocauście.

Niewiarygodne świadectwa

Historycy holocaustu polegają głównie na tak zwanych „zeznaniach ocalonych”, wspierającymi opowieści o eksterminacji. Ale taki „dowód” jest ciągle niepewny. Jak wykazał jeden z żydowskich historyków, „większość wspomnień czy raportów [tych,co przeżyli holocaust] jest pełna absurdalnej

wielosłowności, grafomańskiej przesady, dramatycznych efektów, przesadnych samoocen, dyletanckiego filozofowania, pseudo-liryzmu, niesprawdzonych pogłosek, uprzedzeń, stronniczych ataków i usprawiedliwień”.

Hitler i „ostateczne rozwiązanie”

Nie istnieją żadne dowody na to, że A. Hitler dał rozkaz wymordowania żydów, czy też, że w ogóle wiedział o jakimkolwiek programie eksterminacji.

Przeciwnie, zapiski pokazują, że niemiecki przywódca chciał, aby Żydzi opuścili Europę przez emigrację, o ile to możliwe – lub deportację, o ile okaże się to konieczne. Hitler czasami mówił podczas swych „mów stołowych” w ścisłym gronie o warunkach swojej polityki wobec Żydów. Np. 

27 stycznia powiedział:

„Żydzi muszą spakować się, zniknąć z Europy. Pozwólmy im wynieść się do Rosji”.

A 24 lipca 1942 roku Hitler podkreślał z naciskiem swoją wolę usunięcia żydów z Europy tuż po wojnie: 

„Żydzi interesują się Europą z powodów ekonomicznych, ale Europa musi odrzucić ich we własnym interesie, ponieważ Żydzi są rasowo gorsi. Kiedy tylko wojna się skończy, dokonam rygorystycznego przeglądu… tak, że Żydzi będą musieli wyemigrować na lub do jakiegoś innego żydowskiego państwa narodowego”.”

W odzewie na alianckie wojenne transmisje radiowe o tym, że Niemcy mordują żydów, Hitler gniewnie komentował: 

„Naprawdę Żydzi powinni być mi wdzięczni, że nie chcę od nich nic więcej, niż trochę ciężkiej pracy”.

SS Himmlera i obozy

Żydzi byli ważną częścią w niemieckiej sile roboczej czasu wojny i w niemieckim interesie leżało utrzymywanie ich przy życiu. Kierownictwo biura administracji obozów SS wysłało dyrektywę, datowaną na 28 grudnia 1942 roku, do wszystkich obozów koncentracyjnych – wliczając w to Oświęcim.

Dyrektywa ta ostro skrytykowała wysoką śmiertelność wśród więźniów, spowodowaną chorobami i nakazywała, „aby lekarze obozowi użyli wszystkich środków, będących do ich dyspozycji, w celu wyraźnego zredukowania śmiertelności w różnych obozach”. Co więcej, zarządzała:

„Obozowi lekarze muszą dozorować częściej niż przedtem wyżywienie więźniów i we współpracy z administracją proponować ulepszone rozporządzenie komendantowi obozu… Lekarze obozowi, mają doglądać, czy warunki na różnych stanowiskach pracy są udoskonalane, tak jak to tylko

możliwe”.

Ostatecznie dyrektywa podkreśla, że „Reichsfuhrer SS [Heinrich Himmler] rozkazał, że śmiertelność absolutnie musi być obniżona”. s Szef departamentu SS dozorującego obozy koncentracyjne, Richard Glucks, wysiał okólnik do każdego komendanta obozu, datowany na 20 stycznia 1943 roku. Rozkazał w nim: 

„Jak już wykazywałem, muszą być użyte wszelkie środki do zmniejszenia śmiertelności w obozie”.” 

Sześć milionów?

Nie ma żadnego konkretnego dowodu na bez przerwy powtarzane twierdzenie, że Niemcy zamordowali sześć milionów Żydów. Wiadome jest natomiast, że miliony Żydów przeżyły niemieckie prawa II wojny światowej – wliczając w to wielu przetrzymywanych w Oświęcimiu i innych t.zw. „obozach śmierci”. Sam ten fakt powinien wywoływać poważne wątpliwości, co do eksterminacyjnej opowieści.

Czołowa gazeta w neutralnej Szwajcarii, dziennik „Baseler Nachrichten”, ostrożnie oszacowała w czerwcu 1946 roku, że nie więcej niż 1,5 mln europejskich Żydów mogło zginąć (z różnych przyczyn) pod niemiecką jurysdykcją podczas wojny. ‘” Jednostronna „holocaustomania” Zamiast zmniejszać się, rzeka filmów i książek o holocauście wydaje się rosnąć z każdym mijającym rokiem.

Bezwzględna kampania w mediach, którą żydowski historyk Alfred Lilienthal nazywa „holocaustomanią “, przedstawia los Żydów podczas II wojny światowej, jako centralne wydarzenie w historii ludzkości. Nie ma końca prostackim filmom, naiwnym programom telewizyjnym, mściwym polowaniom na „nazistowskich przestępców wojennych”, jednostronnym kursom edukacyjnym i jedynie słusznym wystąpieniom polityków oraz ważnych osobistości na rzecz obsługi pamięci holocaustu. Nie-żydowskie ofiary nie zasługują na takie zainteresowanie. Dla przykładu: nie ma amerykańskich pomników, centrów naukowych czy też dorocznych obchodów ku czci ofiar Stalina, który zresztą znacznie przelicytował Hitlera.

Kto na tym korzysta?

Wieczna kampania na rzecz holocaustu w mediach jest rutynowo wykorzystywana do usprawiedliwienia olbrzymiej amerykańskiej pomocy dla Izraela i – pod innym względem – do tłumaczenia niewybaczalnej polityki Izraela, nawet kiedy stoi w konflikcie z amerykańskim interesem. Wymyślna i sponsorowana kampania holocaustu w mediach ma decydujące znaczenie dla interesów Izraela, który egzystuje dzięki masowym, corocznym dotacjom z kieszeni amerykańskich podatników.

Jak szczerze przyznał prof. W.D. Rubinstein z Australii: 

„Jeśli holocaust okazał by się ‘syjonistycznym mitem’, to najmocniejsza broń w arsenale propagandy izraelskiej by upadła”.

Dziennikarka „New York Times”, Paula Hyman, zaobserwowała: „Ze strony Izraela holocaust może być użyty do uprzedzenia politycznej krytyki i stłumienia dyskusji. Wzmacnia on poczucie Żydów, jako wiecznie osaczonych ludzi, którzy w swej obronie mogą polegać tylko na sobie samych.

Przywoływanie cierpień doznanych przez Żydów od nazistów często zajmuje miejsce racjonalnych argumentów i oczekuje się, że ma to przekonać wątpiących w słuszność obecnej polityki rządu izraelskiego”.

Głównym powodem, dla którego historię holocaustu tak trwale udowadniano jest to, że rządy głównych potęg także mają ustalone interesy w podtrzymywaniu tego. Zwycięskie potęgi II wojny światowej – USA, Sowiety, Wielka Brytania – mają swój udział w przedstawianiu pokonanego reżimu

Hitlera tak negatywnie, jak tylko można. Im bardziej diabelski i szatański jawi się reżim hitlerowski, tym bardziej szlachetnie i sprawiedliwie wyglądają sprawki aliantów. Dla wielu Żydów holocaust stał się zarówno kwitnącym biznesem, jak i rodzajem nowej religii. Znany żydowski autor i publicysta,

Jacobo Timerman, zawarł to wszystko w swojej książce „Najdłuższa wojna”:

„Wielu Izraelczyków czuje się urażonych, kiedy to holocaust jest wykorzystywany w Diasporze [Żydzi poza Izraelem]. Oni nawet czują się zawstydzeni, że holocaust stał się cywilną religią dla Żydów w M. Zjednoczonych. Poważają oni prace Alfreda Kazina, Irvinga Howe i Marii Syrkin. Ale inni pisarze, wydawcy, historycy, biurokraci czy studenci mówią na holocaust, używając słowa Shoah, które jest hebrajskie: ‘Nie ma tak dobrego biznesu, jak Shoah-biznes’.”

Kampania wokół holocaustu w mediach przedstawia Żydów, jako całkowicie niewinne ofiary i nie-żydów, jako moralnie opóźnione i niegodne zaufania istoty, które łatwo mogą przeistoczyć się w morderczych nazistów w sprzyjających okolicznościach.

To osobista uwaga, ale to przekręcanie wielce wzmacnia żydowską solidarność i świadomość grupową. Dla żydów kluczową lekcją historii holocaustu jest to, że nie-żydzi nie są nigdy godni zaufania. Jeżeli naród tak kulturalny i tak wykształcony jak Niemcy był w stanie zmówić się przeciwko żydom, tak, więc żaden nie-żydowski naród nie może być całkowicie obdarzony zaufaniem. Stąd motto: „Nigdy nie wybaczać, nigdy nie zapomnieć!”.

Holocaust: kupczenie nienawiścią

Historia holocaustu jest czasami używana do promowania nienawiści i wrogości, szczególnie przeciw narodowi niemieckiemu jako całości, wschodnim Europejczykom oraz przywódcom Kościoła Rzymskokatolickiego.

Dobrze znany pisarz żydowski, Elie Wiesel, jest dawnym więźniem Oświęcimia, który przewodniczył Amerykańskiej Radzie Pamięci Holocaustu.

W 1986 roku otrzymał on pokojową nagrodę Nobla, Ten zaprzysięgły syjonista napisał w swojej książce „Legendy naszego czasu”: „Każdy żyd, gdziekolwiek by był, powinien zachować strefę nienawiści – zdrowej, męskiej nienawiści do tego, co Niemcy uosabiają i do tego, co w nich tkwi”.

Pozwólmy, aby obie strony były wysłuchane

Od kilku lat historia Holocaustu została lematem usprawiedliwiającym spory w Europie. Było to dyskutowane przez wiele godzin w szwajcarskiej TV czy nawet we francuskim radiu. Czołowy dziennik francuski „Le Monde” i poważnewłoskie czasopismo historyczne „Storia Ilustrata ” udostępniły swe szpalty dla obu stron wypowiadających się w tej kwestii.

Tu, w Ameryce, organizacje – chociaż silne – powstrzymywane są jak dotąd od publicznego wyrażenia swoich poglądów w tej sprawę. Wielu myślących Amerykanów ma coraz większe wątpliwości wobec przynajmniej niektórych z bardziej sensacyjnych twierdzeń holocaustu, ale w sferze publicznej to, co kiedykolwiek się słyszy czy widzi, jest ortodoksyjnym poglądem na opowieści eksterminacyjne. To nie jest w porządku. Amerykanie mają prawo do osądzenia tego ważnego zagadnienia samemu.

Przypisy:

1. Books & Bookmen. London, April 1975, s. 5.
2. Rupert Butler, Legions of Death (England: 1983), ss. 235-237; R.
Faurisson, Journal of Historical Review, Winter 1986-87, ss. 389-403.
3. Dokument Norymberski PS-3311 (USA-293). IMT seria niebieska,
vol. 32, ss. 153-158; IMT, vol. 3, ss. 566-568; NMT seria zielona, vol. 5, ss. 1133, 1134.
4. Dokument Norymberski NG-2586-J. NMT seria zielona, vol. 13, ss. 243- 249.
5. Samuel Gringauz w: Jewish Social Studies (New York), january 1950, vol. 12, s. 65.
6. H. Picker, Hitlers Tischgesprache im Fuhrerhauptquartier (Stuttgart: 1976), s. 456.
7. D. Iving, Hitler’s War (Viking Press, ed. 1977), s. 362.
8. Dokument Norymberski PS-2171, aneks 2; NC & A seria czerwona, vol. 4, ss. 833-834.
9. Dokument Norymberski NO-1523; NMT seria zielona, vol. 5, ss. 372-373.
10. Baseler Nachrichten, june 13, 1946, s. 2.
11. Quadrant (Australia), sept. 1979, s. 27.
12. New York Times Magazine, sept. 14, 1980, s. 79.
13. The Longest War (New York: Vintage, 1982), s. 15.
14. Legends of Our Time (New York: Schocken Books, 1982), rozdz. 12, s. 142.
______________________________________________

Źródło:

Artykuł udostępniony przez Czarny Żmij

http://svveve-czarny-zmij.blogspot.com

Artykuł - Kto jest kim - czyli chorobliwie zażydzona, zniewalana i biedna POLSKA

KTO JEST KIM ...?

czyli chorobliwie zażydzona, zniewalana i biedna POLSKA

Niniejszy wstrząsający dla Polaków materiał jest prawdziwy.

Narodowość, czy też pochodzenie wymienionych tu osób jest udokumentowana danymi z tajnej kartoteki ludności Polski, za której udostępnienie dziękujemy odważnym Polakom. Dziękujemy także Polakom potwierdzającym te dane.

Ścisłość danych kartoteki o osobach narodowości żydowskiej wynika z faktu, iż od 1945 roku po dzień dzisiejszy żydzi w Polsce, z mocy ustaleń jałtańskich, stali się uprzywilejowaną warstwą rządzącą, mającą prawo do władzy i nadzwyczajnych świadczeń materialnych z tytułu strat poniesionych w czasie okupacji niemieckiej.

Dlatego żydzi są zainteresowani ujawnieniem swej narodowości, oczywiście w większości przypadków poufnie, aby udawać Polaków i mieć prawo do rządzenia Polakami.

Fragment ze stenogramu z Tajnego przemówienia Jakuba Bermana do żydów w Polsce, wygłoszonego na posiedzeniu egzekutywy komitetu żydowskiego w kwietniu 1945 roku.

"Żydzi mają okazję do ujęcia w swoje ręce całości życia państwowego w Polsce i rozszerzenia nad nim swojej kontroli. Nie pchać się na stanowiska reprezentacyjne. W ministerstwach i urzędach tworzyć tzw. Drugi garnitur. Przyjmować polskie nazwiska. Zatajać swoje żydowskie pochodzenie. Wytwarzać i szerzyć wśród społeczeństwa opinie i utwierdzić go w przekonaniu, że rządzą wysunięci na czoło Polacy, a Żydzi nie odgrywają w państwie żadnej roli.

Celem urabiania opinii i światopoglądu narodu polskiego w pożądanym dla nas kierunku, w rękach naszych musi się znaleźć w pierwszym rzędzie propaganda z jej najważniejszymi działami - prasą, filmem, radiem.

W wojsku obsadzać stanowiska polityczne, społeczne, gospodarcze, wywiad. Mocno utwierdzać się w gospodarce narodowej.

W ministerstwach na plan pierwszy przy obsadzaniu Żydami wysuwać należy: Ministerstwo Spraw Zagranicznych, Skarbu, Przemysłu, Handlu Zagranicznego, Sprawiedliwości. Z instytucji centralnych - centrale handlowe, spółdzielczość.

W ramach inicjatywy prywatnej, utrzymać w okresie przejściowym silną pozycję w dziedzinie handlu. W partii zastosować podobną metodę - siedzieć za plecami Polaków, lecz wszystkim kierować."

Poznajmy zatem pochodzenie elit politycznych i intelektualnych i dowiedzmy się, jaki naród w rzeczywistości reprezentują...

Listy pochodzą z lat 90-tych, z pewnością zmieniły się ich funkcje, stanowiska i urzędy, ale pochodzenie, ...czy też jak kto woli 'narodowość' pozostała ta sama,... poniżej podajemy do wiadomości ogółu nazwiska osób publicznych, biorących, bądź też tych którzy brali udział w życiu publicznym i politycznym w Polsce, ... a oto "elity":

Uwaga: w wolnym państwie prawa narodowość może być tylko jedna - Polska, jak jeden jest Naród

Prezydent Kwaśniewski - pochodzenie żydowskie

b. Prezydent Lech Wałęsa - pochodzenie żydowskie

Jerzy Milewski - pochodzenie żydowskie

Mieczysław Wachowski - pochodzenie żydowskie

Janusz Ziółkowski - pochodzenie żydowskie

Andrzej Drzyciński - pochodzenie żydowskie

Wiesław Chrzanowski - pochodzenie żydowskie

August Chełkowski - pochodzenie żydowskie

Hanna Suchocka - pochodzenie żydowskie

Henryk Goryszewski - pochodzenie żydowskie

Paweł Laczkowski - pochodzenie żydowskie

Andrzej Arendarski - pochodzenie żydowskie

Jan Krzysztof Bielecki - pochodzenie żydowskie

Krzysztof Kilian - pochodzenie żydowskie

Jerzy Kropiwnicki - pochodzenie żydowskie

Witold Kaczewski - pochodzenie żydowskie

Jacek Kuroń - pochodzenie żydowskie

Janusz Lewandowski - pochodzenie żydowskie

Andrzej Milczanowski - pochodzenie żydowskie

Jerzy Konieczny - pochodzenie żydowskie

Zenon Smolarek - pochodzenie żydowskie

Wacław Niewiarowski - pochodzenie żydowskie

Janusz Onyszkiewicz - pochodzenie żydowskie

Bronisław Komorowski - pochodzenie żydowskie

Jerzy Osiatyński - pochodzenie żydowskie

Jan Maria Rokita - pochodzenie żydowskie

Andrzej Bratkowski - pochodzenie żydowskie

Zbigniew Dyka - pochodzenie żydowskie

Zbigniew Eysmont - pochodzenie żydowskie

Zdobysław Fliskowski - pochodzenie żydowskie

Zygmunt Hortmanowicz - pochodzenie żydowskie

Zbigniew Jaworski - pochodzenie żydowskie

Jerzy Kamiński - pochodzenie żydowskie

Tadeusz Syryjczyk - pochodzenie żydowskie

Krzysztof Skubiszewski - pochodzenie żydowskie

Andrzej Wojtyła - pochodzenie żydowskie

Janusz Zaorski - pochodzenie żydowskie

Hanna Gronkiewicz Waltz - pochodzenie żydowskie

Marian Krzaklewski - pochodzenie żydowskie

Jerzy Góral - pochodzenie żydowskie

Fragment ze stenogramu z Tajnego przemówienia Jakuba Bermana do żydów w Polsce, wygłoszonego na posiedzeniu egzekutywy komitetu żydowskiego w kwietniu 1945 roku.

"Należy się liczyć z dalszym napływem Żydów do Polski, ponieważ na terenie Rosji jest jeszcze dużo Żydów.

Przed wkroczeniem Niemców, w poszczególnych miastach ZSRR było kilka skupisk Żydów polskich: Charków - 36.200, Kijów - 17.800, Moskwa - 53.000, Leningrad - 61.000, w zachodnich republikach 184.730.

Żydzi skupieni w tych ośrodkach to przeważnie inteligencja żydowska i dawne kupiectwo żydowskie. Element ten jest obecnie szkolony w ZSRR. Są to kadry budowniczych Polski - tzn. Zgodnie z projektem Politbiura - fachowcy ci obsadzać będą najważniejsze dziedziny życia w Polsce, a ogół Żydów będzie rozlokowany głównie w centrach kraju.

Stara polityka żydowska zawiodła. Obecnie przyjęliśmy nową, zespalającą cele narodu żydowskiego z polityką ZSRR. Podstawową zasadą tej polityki jest stworzenie aparatu rządzącego, złożonego z przedstawicieli ludności żydowskiej w Polsce."

SEJM:

1. Balicki Marek - pochodzenie żydowskie

2. Bober Andrzej - pochodzenie żydowskie

3. Braun Juliusz Jan - pochodzenie żydowskie

4. Chałoński Michał - pochodzenie żydowskie

5. Ciemniewski Jerzy - pochodzenie żydowskie

6. Dąbrowski Marek - pochodzenie żydowskie

7. Dmochowska Maria - pochodzenie żydowskie

8. Fogler Piotr - pochodzenie żydowskie

9. Frasyniuk Władysław - pochodzenie żydowskie

10. Gawlik Radosław - pochodzenie żydowskie

11. Geremek Bronisław- pochodzenie żydowskie

12. Góralska Helena - pochodzenie żydowskie

13. Hall Aleksander - pochodzenie żydowskie

14. Handzlik Stanisław - pochodzenie żydowskie

15. Hennelowa Józefa - pochodzenie żydowskie

16. Janas Zbigniew - pochodzenie żydowskie

17. Kisiliczyk Jan - pochodzenie żydowskie

18. Komorowski Bronisław- pochodzenie żydowskie

19. Kopania Jerzy - narodowość Polska

20. Kowalczyk Józef - narodowość Polska

21. Król Jan - pochodzenie żydowskie

22. Krzyżanowska Olga - pochodzenie żydowskie

23. Kufel Zygmunt - pochodzenie żydowskie

24. Kuroń Jacek - pochodzenie żydowskie

25. Labuda Barbara - pochodzenie żydowskie

26. Lipowicz Irena Ewa - pochodzenie żydowskie

27. Lityński Jan - pochodzenie żydowskie

28. Liwak Jan - pochodzenie żydowskie

29. Mazowiecki Tadeusz - pochodzenie żydowskie

30. Meisel Józef - pochodzenie żydowskie

31. Nowina-Konopka Piotr - pochodzenie żydowskie

32. Onyszkiewicz Janusz - pochodzenie żydowskie

33. Osiatyński Jerzy - pochodzenie żydowskie

34. Pawłowski Andrzej - pochodzenie żydowskie

35. Piskorski Jan - pochodzenie żydowskie

36. Pokrywka Tadeusz - pochodzenie żydowskie

37. Polmański Piotr - pochodzenie żydowskie

38. Potocki Andrzej Tadeusz - pochodzenie żydowskie

39. Puzyna Włodzimierz - pochodzenie żydowskie

40. Rajter Władysław - narodowość Polska

41. Rokita Jan Maria - pochodzenie żydowskie

42. Setnik Ryszard - narodowość Polska

43. Staniszewska Grazyna - pochodzenie żydowskie

44. Starega-Piasek Joanna - pochodzenie żydowskie

45. Suchocka Hanna - pochodzenie żydowskie

46. Syryjczyk Tadeusz - pochodzenie żydowskie

47. Szczepuła Tomasz - pochodzenie żydowskie

48. Szczygielski Kazimierz - pochodzenie żydowskie

49. Sledzińska-Katarasinska - pochodzenie żydowskie

50. Taylor Jacek - pochodzenie żydowskie

51. Turko Ludwik - pochodzenie żydowskie

52. Ujazdowski Kazmierz Michal - pochodzenie żydowskie

53. Urbanowicz Anna - pochodzenie żydowskie

54. Wesołowski Mariusz - pochodzenie żydowskie

55. Wielowieyski Andrzej - pochodzenie żydowskie

56. Wójcik Gwidon - pochodzenie żydowskie

57. Wujec Henryk - pochodzenie żydowskie

58. Wyrowinski Jan - pochodzenie żydowskie

59. Zajaczkowska Maria - pochodzenie żydowskie

60. Zalewski Paweł - narodowość Polska

61. Zdrada Jerzy - pochodzenie żydowskie

62. Żurowski Stanisław - pochodzenie żydowskie

SLD - SOJUSZ LEWICY DEMOKRATYCZNEJ:

1. Adamski Władysław - pochodzenie żydowskie

2. Bajor Bronisław - pochodzenie żydowskie

3. Bankowska Anna - pochodzenie żydowskie

4. Baraniecki Andrzej Zbigniew - pochodzenie żydowskie

5. Bartosz Ryszard Władysław - pochodzenie żydowskie

6. Biały Leszek - narodowość Polska

7. Bilinski Tadeusz - pochodzenie żydowskie

8. Blida Barbara - pochodzenie żydowskie

9. Bochen Irmindo - pochodzenie żydowskie

10. Boral Marek - pochodzenie żydowskie

11. Borowski Marek - pochodzenie żydowskie

12. Cimoszewicz Włodzimierz - pochodzenie żydowskie

13. Dudkiewicz Anna Teresa - pochodzenie żydowskie

14. Gorzelanczyk Zbigniew - pochodzenie żydowskie

15. Iwaniec Kazimierz - pochodzenie żydowskie

16. Iwiński Tadeusz - pochodzenie żydowskie

17. Jankowski Jerzy - pochodzenie żydowskie

18. Janowski Zbigniew - pochodzenie żydowskie

19. Jaskiernia Jerzy - pochodzenie żydowskie

20. Jedrzejczak Tadeusz - narodowość Polska

21. KaczmarekWiesław - pochodzenie żydowskie

22. Kaleta Józef - pochodzenie żydowskie

23. Kaniewski Zbigniew - pochodzenie żydowskie

24. Kozłowski Marian - narodowość Polska

25. Krawczuk Aleksander - pochodzenie żydowskie

26. Kwaśniewski Aleksander - pochodzenie żydowskie

27. Lybacka Krystyna - narodowość Polska

28. Majewski Witold - pochodzenie żydowskie

29. Manicki Maciej - pochodzenie żydowskie

30. MartyniukWacław - pochodzenie żydowskie

31. Mazurkiewicz Marek - pochodzenie żydowskie

32. Miller Leszek - pochodzenie żydowskie

33. Mochnaczewski Piotr - pochodzenie żydowskie

34. Nowacka Irena Maria - pochodzenie żydowskie

35. Nowak Kazmierz - pochodzenie żydowskie

36. Oleksy Józef - pochodzenie żydowskie

37. Pastusiak Longin - pochodzenie żydowskie

38. Piechota Jacek - pochodzenie żydowskie

39. Pilarczyk Jerzy - pochodzenie żydowskie

40. Saletra Wojciech - narodowość Polska

41. Sekuła Ireneusz - pochodzenie żydowskie

42. Siemiątkowski Zbigniew- pochodzenie żydowskie

43. Sierakowska Izabella - pochodzenie żydowskie

44. Siwiec Marek - pochodzenie żydowskie

45. Sleziak Czesław - narodowość Polska

46. Sobotka Zbigniew - narodowość Polska

47. Sokołowska Wanda - pochodzenie żydowskie

48. Spychalska Ewa - pochodzenie żydowskie

49. Sterkowicz Czeslaw - pochodzenie żydowskie

50. Szarawarski Andrzej - pochodzenie żydowskie

51. Szmajdziński Jerzy - pochodzenie żydowskie

52. Szymański Janusz Henryk - pochodzenie żydowskie

53. Tuszyński Zdzisław - pochodzenie żydowskie

54. Ulicki Ryszard - pochodzenie żydowskie

55. Waniek Danuta - pochodzenie żydowskie

56. Wiatr Jerzy - pochodzenie żydowskie

57. Zemke Janusz - pochodzenie żydowskie

58. Zych Bogumił - narodowość Polska

59. Zenkiewicz Marian - pochodzenie żydowskie

60. Zochowski Ryszard - pochodzenie żydowskie

ZCHN - ZJEDNOCZENIE CHRZEŚCIJAŃSKO-NARODOWE:

1. Barucka Maria - pochodzenie żydowskie

2. Bazala Teresa - pochodzenie żydowskie

3. Blajerski Włodzimierz - pochodzenie żydowskie

4. Blaszczec Józef - pochodzenie żydowskie

5. Boba Bogumiła Maria - pochodzenie żydowskie

6. Chrzanowski Wiesław - pochodzenie żydowskie

7. Czarnecki Ryszard - pochodzenie żydowskie

8. Dyka Zbigniew - pochodzenie żydowskie

9. Dzieżyński Antoni - pochodzenie żydowskie

10. Godlewski Tadeusz - pochodzenie żydowskie

11. Goryszewski Henryk Józef - pochodzenie żydowskie

12. Grabowski Mariusz - pochodzenie żydowskie

13. Hrybacz Jerzy - pochodzenie żydowskie

14. Jurek Marek - pochodzenie żydowskie

15. Kazimierski Grzegorz - narodowość Polska

16. Kepka Marian - narodowość Polska

17. Klata Henryk - pochodzenie żydowskie

18. Kropiwnicki Jerzy - pochodzenie żydowskie

19. Libicki Marian - pochodzenie żydowskie

20. Łopuszański Jan Edward - pochodzenie żydowskie

21. Lukomski Adam - pochodzenie żydowskie

22. Maciarewicz Antoni - pochodzenie żydowskie

23. Marasek Mariusz - pochodzenie żydowskie

24. Matuszczak Adam - narodowość Polska

25. Matyjek Jerzy - pochodzenie żydowskie

26. Michalak Jerzy - narodowość Polska

27. Modzelewski Waldemar - pochodzenie żydowskie

28. Mogila-Lisowski Zygmunt - narodowość Polska

29. Niesiolowski Stefan - pochodzenie żydowskie

30. Nowina-Konopka Halina Maria - pochodzenie żydowskie

31. Pekała Kazimierz Mieczysław - narodowość Polska

32. Piątkowski Jan - narodowość Polska

33. Pieczka Feliks Bronisław - pochodzenie żydowskie

34. Pilka Marian - narodowość Polska

35. Rakoczy Stanisław - pochodzenie żydowskie

36. Rudnicka Jadwiga - pochodzenie żydowskie

37. Schreiber Grzegorz - pochodzenie żydowskie

38. Sikora Waldemar - narodowość Polska

40. Srebro Maciej Edward - narodowość Polska

41. Stando Stanisław - narodowość Polska

42. Streborska Halina Bronisława - pochodzenie żydowskie

43. Szablewski Alojzy - pochodzenie żydowskie

44. Szyszko Tomasz - narodowość Polska

45. Turczynski Jacek - narodowość Polska

46. Usakiewicz Aleksander - pochodzenie żydowskie

47. Walerych Piotr - narodowość Polska

48. Wądołowski Stanisław - narodowość Polska

49. Ząjąc Stanisław - pochodzenie żydowskie

CHRZEŚCIJAŃSKA DEMOKRACJA:

1. Hermanowicz Józef - pochodzenie żydowskie

2. Lasocki Tadeusz - pochodzenie żydowskie

3. Pasutszewski Stefan - pochodzenie żydowskie

4. Rospara - pochodzenie żydowskie

5. Staniuk Władyslaw - pochodzenie żydowskie

PARTIA CHRZEŚCIJAŃSKICH DEMOKRATÓW:

1. Klisiewicz Wieslaw - pochodzenie żydowskie

2. Knysok Anna - pochodzenie żydowskie

3. Laczkowski - pochodzenie żydowskie

4. Steinhoff Janusz - pochodzenie żydowskie

POLSKIE STRONNICTWA LUDOWE:

1. Bajolek Andrzej - narodowość Polska

2. Barcinski Piotr Czesław - narodowość Polska

3. Bentkowski Aleksander - pochodzenie żydowskie

4. Bialobrzewski Witold - narodowość Polska

5. Borowski Andrzej - narodowość Polska

6. Bugaj Leszek - narodowość Polska

7. Bury Jan - narodowość Polska

8. Cinal Józef - narodowość Polska

9. Domanski Zdzisław - narodowość Polska

10. Domin Marek - narodowość Polska

11. Dudka Bronislaw - narodowość Polska

12. Gajda Tadeusz - narodowość Polska

13. Galek Zbigniew - narodowość Polska

14. Jagielinski Roman - narodowość Polska

15. Jastrzebski Ryszard - narodowość Polska

16. Kalemba Stanisław - narodowość Polska

17. Kowalczyk Zofia - narodowość Polska

18. Kowalik Jan - narodowość Polska

19. Kozakiewicz Mikołaj - pochodzenie żydowskie

20. Lochowski Józef - narodowość Polska

21. Luczak Aleksander - pochodzenie żydowskie

22. Lukasiewicz Bogdan - narodowość Polska

23. Majewski Jan - narodowość Polska

24. Maksymiuk Janusz - narodowość Polska

25. Mazkowiak Janusz - narodowość Polska

26. Mierzwa Zbigniew - narodowość Polska

27. Pawlak Józef - narodowość Polska

28. Pawlak Waldemar - narodowość Polska

29. Piechocinski Jausz - narodowość Polska

30. Serafin Wladyslaw - narodowość Polska

31. Siedlecki Henryk - narodowosc zydowska

32. Sienkiewicz Stanislaw - narodowość Polska

33. Smolarek Ryszard - narodowość Polska

34. Soska Jacek - narodowość Polska

35. Starownik Marian Roman - narodowość Polska

36. Stefaniuk Franciszek Jerzy - narodowość Polska

37. Strzelecki Henryk - narodowość Polska

38. Sytek Tadeusz - narodowość Polska

39. Szatkowski Sławomir - narodowość Polska

40. Szczepaniak Jan - narodowość Polska

41. Szreder Bogumił - narodowość Polska

42. Wiertek Włodzimierz - narodowość Polska

43. Witt Zenon - narodowość Polska

44. Woroszczak Zbigniew - narodowość Polska

45. Wrona Władysław - narodowość Polska

46. Zarzycki Wojciech Szczęsny - pochodzenie żydowskie

47. Zych Józef - narodowość Polska

48. Zelichowski Stanisław - narodowość Polska

POLSKIE STRONNICTWO LUDOWE - POROZUMIENIE LUDOWE:

1. Adamowicz Andrzej Stanislaw - narodowość Polska

2. Balazs Artur - pochodzenie żydowskie

3. Bak Henryk - narodowość Polska

4. Berdychowski Zygmunt - pochodzenie żydowskie

5. Czechoński Stanisław Andrzej - narodowość Polska

6. Fraczek Józef - narodowość Polska

7. Furtka Antoni Jan - pochodzenie żydowskie

8. Gutowski Józef - pochodzenie żydowskie

9. Hardej Sławomir Janusz - pochodzenie żydowskie

10. Janowski Gabriel - pochodzenie żydowskie

11. Janowski Wiesław - pochodzenie żydowskie

12. Klimczak Feliks - pochodzenie żydowskie

13. Kowalczyk Tadeusz - narodowość Polska

14. Król Stefan - pochodzenie żydowskie

15. Krutul Piotr - narodowość Polska

16. Lech Zbigniew - pochodzenie żydowskie

17. Niewierarowski Ireneusz - pochodzenie żydowskie

18. Niewiarowski Wacław - pochodzenie żydowskie

19. Pilarski Bogdan - narodowość Polska

20. Rostek Kazimierz - narodowość Polska

21. Sikora Wanda - pochodzenie żydowskie

22. Suchora Henryk - narodowość Polska

23. Sumara Włodzimierz - narodowość Polska

24. Szankowski Stefan Tadeusz - narodowość Polska

25. Szymańczak Tadeusz - pochodzenie żydowskie

26. Wierzbicki Roman Władysław - narodowość

Polska

27. Wojtyła Andrzej - pochodzenie żydowskie

28. Wójcik Tadeusz - pochodzenie żydowskie

LUDOWE POROZUMIENIE WYBORCZE "PIAST":

1. Żabiński Władysław - narodowość Polska

KONFEDERACJA POLSKI NIEPODLEGŁEJ:

1. Adamczyk Zbigniew - pochodzenie żydowskie

2. Andrzejczak Andrzej - pochodzenie żydowskie

3. Aszyk Piotr - pochodzenie żydowskie

4. Błażejczak Krzysztof - pochodzenie żydowskie

5. Brzycki Zbigniew - pochodzenie żydowskie

6. Chmiel Andrzej - pochodzenie żydowskie

7. Czyż Barbara - pochodzenie żydowskie

8. Frost Zbigniew - pochodzenie żydowskie

9. Golba Leszek - pochodzenie żydowskie

10. Janiszewski Michał - pochodzenie żydowskie

11. Kamiński Krzysztof - pochodzenie żydowskie

12. Karowski Tomasz - pochodzenie żydowskie

13. Koza Janusz - pochodzenie żydowskie

14. Król Krzysztof - pochodzenie żydowskie

15. Lewandowski Mirosław - pochodzenie żydowskie

16. Lenyk Zygmunt - pochodzenie żydowskie

17. Mazurkiewicz Andrze Tadeusz - pochodzenie żydowskie

18. Michalak Elżbieta - pochodzenie żydowskie

19. Michalak Marek - pochodzenie żydowskie

20. Moczulski Leszek - pochodzenie żydowskie

21. Niźikowski Jan - pochodzenie żydowskie

22. Opiło Henryk - pochodzenie żydowskie

23. Pawele Józef Jacek - pochodzenie żydowskie

24. Pawlak Mieczyslaw - pochodzenie żydowskie

25. Pegiel Wojciech - pochodzenie żydowskie

26. Pietrzyk Katarzyna - pochodzenie żydowskie

27. Polczynski Waldemar Krzysztof - pochodzenie

żydowskie

28. Popenda Krzysztof - pochodzenie żydowskie

29. Pycak Wicenty - pochodzenie żydowskie

30. Różycka-Urszulak Barbara - pochodzenie żydowskie

31. Rychlik Andrzej - pochodzenie żydowskie

32. Sengebusch Adam - pochodzenie żydowskie

33. Skórecki Zbigniew - pochodzenie żydowskie

34. Słomka Adam- pochodzenie żydowskie

35. Sonta Dariusz - pochodzenie żydowskie

36. Synowiec Jerzy - pochodzenie żydowskie

37. Sytek Przemysław - pochodzenie żydowskie

38. Terlecki Andrzej - pochodzenie żydowskie

39. Then Artur - pochodzenie żydowskie

40. Tokarzewski Michał - narodowość Polska

41. Tromski Robert - pochodzenie żydowskie

42. Wartak Jarosław - narodowość Polska

43. Woźniak Jarosław - pochodzenie żydowskie

44. Wójcik Dariusz - pochodzenie żydowskie

45. Zakrzewska Iwona Bożena - pochodzenie żydowskie

46. Ziemiński Adam Marek - pochodzenie żydowskie

POROZUMIENIE CENTRUM:

1. Andrysiak Andrzej - pochodzenie żydowskie

2. Andrzejewski Roman - pochodzenie żydowskie

3. Anusz Andrzej - pochodzenie żydowskie

4. Barczyk Kazimierz - pochodzenie żydowskie

5. Bartoszcze Roman Bolesław - narodowość Polska

6. Bielewicz Antoni - pochodzenie żydowskie

7. Bujak Jacek - pochodzenie żydowskie

8. Choiński Janusz - pochodzenie żydowskie

9. Dubiella Zdzisław - pochodzenie żydowskie

10. Dziubek Marek - narodowość Polska

11. Eysmontt Jerzy - pochodzenie żydowskie

12. Głapiński Adam - pochodzenie żydowskie

13. Górczyk Tadeusz - pochodzenie żydowskie

14. Hniedziewicz Stanislaw Przemyslaw - pochodzenie

żydowskie

15. Kaczyński Jarosław - pochodzenie żydowskie

16. Kaczyński Lech - pochodzenie żydowskie

17. Kani Józef - pochodzenie żydowskie

18. Kern Andrzej - pochodzenie żydowskie

19. Kołodziej Bartłomiej - pochodzenie żydowskie

20. Kostarczyk Andrzej - pochodzenie żydowskie

21. Kotlarski Paweł - pochodzenie żydowskie

22. Kowalczyk Tadeusz - pochodzenie żydowskie

23. Krasowski Edmund - pochodzenie żydowskie

24. Lasota Marek - pochodzenie żydowskie

25. Lipiński Adam - pochodzenie żydowskie

26. Liszcz Teresa - pochodzenie żydowskie

27. Maziarski Jacek - pochodzenie żydowskie

28. Nowak Czesław - pochodzenie żydowskie

29. Olszewski Jan - pochodzenie żydowskie

30. Orzeł Józef - pochodzenie żydowskie

31. Piasecki Cezary - pochodzenie żydowskie

32. Przybyłowicz Marcin - pochodzenie żydowskie

33. Putra Krzysztof Jakub - pochodzenie żydowskie

34. Rzepka Edward - pochodzenie żydowskie

35. Siwek Sławomir - pochodzenie żydowskie

36. Sobierajski Czesław - pochodzenie żydowskie

37. Tchórzewski Krzysztof Józef - pochodzenie

żydowskie

38. Tokarczuk Antoni - pochodzenie ukraińskie

39. Twaróg Bolesław - narodowość Polska

40. Urbański Andrzej - pochodzenie żydowskie

41. Węglowski Stanisław - pochodzenie żydowskie

42. Włodarczyk Wojciech - pochodzenie żydowskie

43. Wójcik Piotr - narodowość Polska

44. Zalewski Maciej - pochodzenie żydowskie

KONGRES LIBERALNO - DEMOKRATYCZNY:

1. Abramski Paweł - pochodzenie żydowskie

2. Aleksandrowicz Eugeniusz - pochodzenie żydowskie

3. Arendarski Andrzej - pochodzenie żydowskie

4. Bielecki Jan Krzysztof - pochodzenie żydowskie

5. Bien Tadeusz - pochodzenie żydowskie

6. Boguski Dariusz - pochodzenie żydowskie

7. Boni Michał - pochodzenie żydowskie

8. Choina Bogusław - pochodzenie żydowskie

9. Drzewiecki Mirosław - pochodzenie żydowskie

10. Gadomski Witold - pochodzenie żydowskie

11. Hardy Andrzej - pochodzenie żydowskie

12. Kaczmarek Filip - pochodzenie żydowskie

13. Koczwara Marek - pochodzenie żydowskie

14. Kołodziejczyk Dariusz - pochodzenie żydowskie

15. Kośla Zbigniew - pochodzenie żydowskie

16. Kurczewski Jacek - pochodzenie żydowskie

17. Lewandowski Janusz - pochodzenie żydowskie

18. Mażewski Lech - pochodzenie żydowskie

19. Merkel Jacek - pochodzenie żydowskie

20. Michalak Zenon - pochodzenie żydowskie

21. Moszczyński Marek - pochodzenie żydowskie

22. Orlowski Jerzy - pochodzenie żydowskie

23. Pamuła Jan - pochodzenie żydowskie

24. Pelc Waldemar - pochodzenie żydowskie

25. Piskorski Paweł - pochodzenie żydowskie

26. Raj Andrzej - pochodzenie żydowskie

27. Rejchelt Władysław - pochodzenie żydowskie

28. Rzymełka Jan - pochodzenie żydowskie

29. Samborski Marek - pochodzenie żydowskie

30. Sośnicki Mirosław - pochodzenie żydowskie

31. Szafraniec Herbert - pochodzenie żydowskie

32. Tusk Donald - pochodzenie żydowskie

33. Ulatowski Jarosław - pochodzenie żydowskie

34. Wardacki Wojciech - pochodzenie żydowskie

35. Wójcik Wiesław - pochodzenie żydowskie

36. Zarębski Andrzej - pochodzenie żydowskie

37. Żabiński Krzysztof - pochodzenie żydowskie

Fragment ze stenogramu z Tajnego przemówienia Jakuba Bermana do żydów w Polsce, wygłoszonego na posiedzeniu egzekutywy komitetu żydowskiego w kwietniu 1945 roku.

"Kwestia żydowska jeszcze jakiś czas będzie zajmowała umysły Polaków, lecz ulegnie to zmianie na naszą korzyść, gdy zdołamy wychować choć dwa pokolenia polskie."

Z pełnym poszanowaniem respektem dla autorów, wydawców i praw autorskich, w dzisiejszych czasach powszechnego przemilczania i fałszowania historii i faktów historycznych, uważamy za szczególnie ważną powinność i obowiązek rozpowszechniania informacji, celem edukacji i uświadamiania, oraz bezpardonowej walki z owymi przemilczeniami i fałszami.

______________________________________________

Źródło:

Artykuł udostępniony przez Czarny Żmij

http://svveve-czarny-zmij.blogspot.com